Διαχείριση απροσδόκητων κρίσεων – το όνομά της Covid19

Διαχείριση απροσδόκητων κρίσεων – το όνομά της Covid19

Ποιος τον περίμενε;

Το όνομά του είναι Corona ή Covid19.

…ή μάλλον η πραγματική έκφανση των αστρολογικών δεικτών για τους οποίους μιλούσαμε προβλέποντας συναισθήματα πίεσης, εγκλεισμού / εγκλωβισμού, (Κρόνος / Πλούτωνας, Ουρανός / Ποσειδώνας), κατάλυσης εξουσίας κλπ. ήλθε και μας…έλυσε την απορία! με τον ιό του 2019-2020, με αυτήν την παγκόσμια απειλή, τον αόρατο εχθρό που ξεκληρίζει οικογένειες και μαντρώνει την υφήλιο …μέσα (στο σπίτι).

Παγκόσμια γιατί συμμετέχει ο Δίας στον Αιγόκερω, απειλή που απλώθηκε με τον Άρη στον Αιγόκερω, εγκλεισμός / εγκλωβισμός γιατί μιλάμε για Κρόνο και Πλούτωνα – παρέα- στον Αιγόκερω, ιό γιατί συμμετείχαν Ουρανός και Ποσειδώνας σε τετραγωνική όψη ακριβείας ή σχεδόν ακριβείας, ξαφνική απειλή γιατί ο Ουρανός παντού και πάντα μιλά για «απροσδόκητα φαινόμενα», επιδημία άσχημη και δυνατή, αφού ο Ποσειδώνας είναι παντοδύναμος στους Ιχθύς και ο Ουρανός βρίσκεται σε ζώδιο πτώσης βγάζοντας προς τα έξω συμβολικά τον κάκιστο εαυτό του.

Υπάρχει φως στο τούνελ; υπάρχει τρόπος θετικής- εποικοδομητικής ψυχολογικής αντιμετώπισης της λαίλαπας αυτής;

Ούτως ή άλλως είμαστε στα χέρια της …απρόβλεπτης φύσης, αλλά και της επιστήμης. Άξια σεβασμού και τα δυο. 

Προς το παρόν, εδώ, θα μιλήσουμε για το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς από τη δική μας πλευρά. Απλοί Άνθρωποι. Κλεισμένοι στα σπίτια μας. Εν αναμονή των εξελίξεων που …δεν ελέγχουμε.

Και τι ελέγχουμε τελικά;

Ελέγχουμε το τι κάνουμε στην καθημερινότητα, σε αυτήν τη νέα, άγνωστη, προσωρινή πραγματικότητα. Και κάπου εδώ, πολλοί και πολλές, θα σκεφτούν: ουδέν μονιμότερον του προσωρινού! κι αυτό, όντως, τρομάζει. 

Μην ξεχνάτε, όμως. Ο φόβος ή ο τρόμος δεν αποτελούν εποικοδομητικά κίνητρα. Συνήθως αυτές οι έννοιες ακινητοποιούν.

Μα δεν υποτίθεται ότι πρέπει να μείνουμε «ακίνητοι» στα σπίτια μας;

Όχι.

Υποτίθεται ότι οφείλουμε, ως υπεύθυνοι πολίτες, συμμετέχοντες σε μια κοινότητα, να παραμένουμε εντός της οικίας μας. Η λέξη «ακίνητοι» δεν υπήρξε κάπου γραμμένη. Ακινησία σημαίνει κατάλυση της ίδιας της ζωής.

Μπορούμε να έχουμε κίνηση μέσα στο σπίτι μας. Κίνηση πνευματική κυρίως, αλλά και μια – κάποια σωματική κίνηση. Επίσης, μπορούμε να βρούμε τρόπους αντίδρασης ή/ και αξιοποίησης αυτής της πραγματικότητας και ίσως αυτό θα ήταν και το πιο έξυπνο.

Εναλλακτικός τρόπος σκέψης / δράσης.

Σκεφθείτε το εξής: μέχρι σήμερα οι περισσότεροι/ ες μάθαμε να κινούμαστε σε κάποιους ρυθμούς πολύ συγκεκριμένους. Ο τρόπος ζωής μας υπήρξε κατά κάποιον τρόπο «δοσμένος» από τότε που γεννηθήκαμε, απλά σε αυτόν τον τρόπο είμαστε συνηθισμένοι, είναι η δική μας ομοιόσταση, είναι αυτό που θεωρούμε φυσιολογικό, βρισκόμασταν στη δική μας «γυάλα». Ξαφνικά, βγήκαμε έξω από τις συνήθειές μας και κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε μια απειλητική πραγματικότητα για να επιβιώσουμε. Μέχρι χτες, πιθανώς, κάποιοι από εμάς ούτε που μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι υπάρχει και τέτοιο είδος καθημερινότητας…

Το πρώτο ζήτημα, λοιπόν, που  τίθεται, είναι αυτό της επιβίωσης. Θέλουμε και πρέπει να επιβιώσουμε, άρα να έχουμε υγεία (και τα βασικά προς το ζην).

Στη συνέχεια έρχεται οτιδήποτε άλλο. Πριν πολύ λίγο σπανίως θα πέρναγε από το μυαλό κάποιου το πρώτο ζήτημα. Κι όμως! ούτως ή άλλως αυτή είναι η βάση.

Ο θάνατος είναι κάτι που επί της ουσίας δεν ελέγχεται. Γι αυτό και μας τρομάζει.

Θάνατος = η οριστική παύση των ζωτικών λειτουργιών ενός οργανισμού ή ένα τέλος / ένας αφανισμός

Ποιο θάνατο μπορούμε να ελέγξουμε; 

Μπορούμε να επιλέξουμε και να θανατώσουμε…

  • την ανευθυνότητα
  • το φόβο
  • την επιφανειακή αντιμετώπιση της ζωής και της υγείας
  • τον ατομικισμό
  • την προσκόλληση στην ύλη
  • την τυφλή υπακοή σε έναν «νόμο» ότι η ύλη κυβερνά και  φέρνει την ευτυχία
  • τον εγωισμό / εγωκεντρισμό
  • την εμμονή σε συγκεκριμένα, γνωστά «μοντέλα» ζωής

Και τι μπορούμε να «γεννήσουμε»  / ακολουθήσουμε  /επιλέξουμε σαν αντιστάθμισμα; 

  • την ατομική και συλλογική ευθύνη
  • την αισιοδοξία, την ελπίδα, την πίστη στη ζωή, στη φύση, αλλά και στην επιστήμη
  • την επανεκτίμηση και ουσιαστική φροντίδα της υγείας, της φυσικής, πνευματικής και ψυχολογικής μας ισορροπίας
  • την αλληλεγγύη
  • την εστίαση σε πνευματικά ενδιαφέροντα
  • την εξέταση του ενδεχομένου πως υπάρχει ζωή και πληρότητα και χωρίς περιττά υλικά αγαθά
  • την αποκαθήλωση του τυφλού εγωισμού που μας θέλει «νικητές» / » πρώτους» με…κάθε τρόπο / τίμημα
  • το άνοιγμά μας σε καινούργιες ιδέες / μοντέλα καθημερινής ζωής, εμπειρίας, συνηθειών

Είναι βέβαιο ότι θα επιστρέψουμε στην «κανονικότητα», όπως την γνωρίζαμε

Βέβαιο στη ζωή αυτή είναι μόνο ένα: το τέλος της. Κι αυτό, μάλλον, δεν είναι ελεγχόμενο πάντα από εμάς τους ίδιους.

Βέβαιο, επίσης, μπορεί να είναι, ότι θα βρούμε τρόπους να περπατήσουμε με υγεία, χαρά κι αισιοδοξία. 

Το θέμα είναι να μην ζούμε προσκολλημένοι στο «πριν». Είναι σαν να ζούμε προσκολλημένοι στο γάμο που «πέθανε». Μα, για να πεθάνει, σημαίνει πως…είχε «θέματα». 

Ας σκεφτούμε, λοιπόν, με την ευκαιρία, τι «θέματα» είχε ο μέχρι σήμερα τρόπος ζωής μας. Τώρα μας δίνεται μια ευκαιρία να επανεξετάσουμε τα δεδομένα μας και να βρούμε…πολλά.

Να εντοπίσουμε τα σημεία που χρήζουν «χειρουργικής αφαίρεσης».

Να κάνουμε φορμάτ στους σκληρούς δίσκους μας.

Πιθανώς να βρούμε ένα νέο, πιο εξελιγμένο, αλλά και πιο ανθρώπινο πρόγραμμα. Και να το εγκαταστήσουμε.

Run the Program…

Με την αγάπη μου

M.Denise

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.